In drie stappen van je maandagmorgengevoel af

In zijn boek ‘Het maandagmorgengevoel – een troostboek voor werkenden’ gaat Joep Schrijvers er vanuit dat het maandagmorgengevoel onontkoombaar is. Als professional in onze organisaties kun je niet jezelf zijn, je moet je hartstochten en oerdriften aan de kant zetten en je conformeren aan regels en procedures. Maandagochtend sta je op, de vrijheid die je in het weekend hebt gevoeld nog in je lijf. Je hijst je in je pak, strekt je stropdas flink stevig aan zodat hij lekker knelt. En dan op weg naar de zure koppen koffie, nutteloze vergaderingen en zeurende klanten en collega’s. Het is nou eenmaal niet anders, wen er maar aan. Het enige dat je volgens Schrijvers kunt doen is troost zoeken. Dat kan natuurlijk, maar ik denk dat een maandagmorgengevoel niet nodig is. Ook als je er regelmatig last van hebt, kun je er af komen. Je moet alleen drie stappen zetten… Lees verder

Geplaatst in Persoonlijk leiderschap | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Over hokjes, een gedroogde pruim en verbinding

Vorige week viel bij mij een kwartje. Veel organisaties hebben min of meer dezelfde uitdaging, zitten in een vergelijkbare positie. Ze praten er misschien in andere woorden over, maar de strekking is de volgende: we hebben last van eilandjes en een hokjesgeest. Binnen teams gaat het meestal wel goed, maar tussen de teams en afdelingen loopt het stroperig. Het lijkt wel alsof de verbinding verbroken is. Iedereen is druk met zichzelf. Een standaard oplossing voor dit probleem is bijvoorbeeld om te grijpen naar proces management, een organisatiebreed kwaliteitssyteem of een nieuwe organisatiestructuur. De rationele aanpak om de aansluiting te maken tussen teams en processtappen. Soms helpt dat, maar meestal niet. De oorzaak ligt namelijk dieper en de oplossing is veel minder rationeel. Lees verder

Geplaatst in Leiderschap | Getagged , | 5 Reacties

Waarom zeepkistsessies onzin zijn en wat wel werkt [deel 2]

In deel 1 beschreef ik hoe zeepkistsessies vaak verlopen. Ze worden min of meer verplicht gesteld en de boodschap is voor veel mensen niet interessant of zelfs onbegrijpelijk. Bovendien, ook als ze het begrijpen wil dat nog niet zeggen dat ze het een goed idee vinden en hun gedrag aanpassen. Het positieve effect van dit soort formele zeepkistsessies is vaak nihil. Een onbedoeld effect is vaak groter: mensen verzetten zich tegen de aangekondigde verandering.

In de jaren negentig is er onderzoek gedaan naar de meest effectieve manieren om mensen te beïnvloeden. Uit dit onderzoek komt naar voren dat de invloedstactieken die in een zeepkistsessie worden gebruikt, weinig actieve betrokkenheid en steun opleveren. De cijfers: rationeel overtuigen levert 23% betrokkenheid, legitimeren 0% en druk uitoefenen 3%. Dat is vaak minder dan wat gehoopt en verwacht wordt van een zeepkistsessie. Daar tegenover staan indrukwekkende cijfers van het percentage mensen dat weerstand gaat vertonen: van rationeel overtuigen is dat 47%, legitimeren 44% en druk uitoefenen levert bij 57% weerstand op. Dat kan anders. Lees verder

Geplaatst in Leiderschap, verandermanagement | Getagged , , | 2 Reacties

Waarom zeepkistsessies onzin zijn en wat wel werkt [deel 1]

Ik heb het regelmatig meegemaakt en waarschijnlijk herken jij het ook. Het hele bedrijf wordt geacht aanwezig te zijn bij een sessie waar de grote baas zal spreken. Verplicht met een paar honderd man in een zweterige zaal, topmanagers die zenuwachtig drentelen bij het spreekgestoelte. Ondertussen verdringt het onwetende personeel zich rond de koffietafels om een gebakje met een voor hen onbegrijpelijke boodschap te bemachtigen. Dan begint de baas te praten. Over dat het anders moet. Ze hebben er de afgelopen maanden goed over nagedacht, dagenlang op de hei. Onderbouwd met cijfers over de markt, omzet en winst, ziekteverzuim en nog veel meer. Na drie minuten zie je de eerste collega gapen…
Lees verder

Geplaatst in verandermanagement | Getagged , | Een reactie plaatsen

Kill your darlings

LammetjeDe boer sprong uit bed, trok snel wat kleren aan. Hij had geluiden gehoord in de stal. Een schaap stond op het punt te lammeren en normaal gesproken ging dat snel en relatief geruisloos. Maar nu was er overduidelijk iets mis. Hij hoorde de ooi angstig schreeuwen. Vier uur later was de ooi dood, de boer doodmoe en lag er een zwak lammetje trillend in het stro. Weken lang zorgden de boer en zijn kinderen voor het lammetje. Het lammetje woonde in de keuken, kreeg melk uit de fles. Ze werd geknuffeld en uren lang over haar zachte velletje gestreeld. Vier weken later sprong ze vrolijk rond in de wei en nog steeds speelden en knuffelden de kinderen er mee. ‘Hoe lang nog, pappa?’, vroeg de jongste dochter. ‘Nog veertien nachtjes slapen’, zei de boer. Twee weken later reed een witte bestelauto het erf op. Poelier Harry Bakker stond in sierlijke letters op de zijkant. De slager beende met grote passen het erf op. Het enige wat hij zei was: ‘Wat voor porties?’. ‘Van een halve kilo graag’, antwoordde de boer, ‘we hebben al weken lang zin in een lekker lamsstoofpotje’.
Lees verder

Geplaatst in Leiderschap, verandermanagement | Getagged , , | 2 Reacties