In zijn boek ‘Het maandagmorgengevoel – een troostboek voor werkenden’ gaat Joep Schrijvers er vanuit dat het maandagmorgengevoel onontkoombaar is. Als professional in onze organisaties kun je niet jezelf zijn, je moet je hartstochten en oerdriften aan de kant zetten en je conformeren aan regels en procedures. Maandagochtend sta je op, de vrijheid die je in het weekend hebt gevoeld nog in je lijf. Je hijst je in je pak, strekt je stropdas flink stevig aan zodat hij lekker knelt. En dan op weg naar de zure koppen koffie, nutteloze vergaderingen en zeurende klanten en collega’s. Het is nou eenmaal niet anders, wen er maar aan. Het enige dat je volgens Schrijvers kunt doen is troost zoeken. Dat kan natuurlijk, maar ik denk dat een maandagmorgengevoel niet nodig is. Ook als je er regelmatig last van hebt, kun je er af komen. Je moet alleen drie stappen zetten… Lees verder
-
Over dit Blog
Dit is het Blog van Senanto Rebels Veranderen. Je kunt hier lezen over onze rebelse kijk op veranderen op allerlei gebied. Rijp en groen door elkaar. Zoals het hoort op een blog.
Het doel is om van de artikelen op dit blog een boek te maken. Dit boek groei langzaam, met vallen en op staan. Jij kunt helpen door te reageren op artikelen, suggesties te doen en ons op interessante sites te wijzen.
Kijk voor meer informatie op de Over dit blog-pagina.
Gebruik op twitter de hashtag #rebelsvm.
Lezingen en workshops
Spreekt rebels veranderen je aan? Wil je een lezing of workshop in jouw organisatie? Dat kan!
Bel me op 06-10 17 27 74 of vul het contactformulier in.
Tag Cloud
Nu op twitter
GabedeJong: Durf jij de gehaktbal te zijn in de vegetarische pasta? :-) #rebelsvm #Leiderschap
3 maanden geledenalidamichels: Het Nieuwe Leven - (via @rebelsvm) http://t.co/GxqoP4fM beyond het nieuwe werken
4 maanden geledenGabedeJong: Nu op mijn blog: Shit, ze hebben een willetje http://t.co/q9h7SUaw via @rebelsvm #leiderschap
4 maanden geleden-
Meest recente berichten
De boer sprong uit bed, trok snel wat kleren aan. Hij had geluiden gehoord in de stal. Een schaap stond op het punt te lammeren en normaal gesproken ging dat snel en relatief geruisloos. Maar nu was er overduidelijk iets mis. Hij hoorde de ooi angstig schreeuwen. Vier uur later was de ooi dood, de boer doodmoe en lag er een zwak lammetje trillend in het stro. Weken lang zorgden de boer en zijn kinderen voor het lammetje. Het lammetje woonde in de keuken, kreeg melk uit de fles. Ze werd geknuffeld en uren lang over haar zachte velletje gestreeld. Vier weken later sprong ze vrolijk rond in de wei en nog steeds speelden en knuffelden de kinderen er mee. ‘Hoe lang nog, pappa?’, vroeg de jongste dochter. ‘Nog veertien nachtjes slapen’, zei de boer. Twee weken later reed een witte bestelauto het erf op. Poelier Harry Bakker stond in sierlijke letters op de zijkant. De slager beende met grote passen het erf op. Het enige wat hij zei was: ‘Wat voor porties?’. ‘Van een halve kilo graag’, antwoordde de boer, ‘we hebben al weken lang zin in een lekker lamsstoofpotje’.