‘Ik ben twee, dus ik zeg nee!’, een uitspraak die jonge ouders maar al te goed herkennen. Voor mij is het al weer een tijdje geleden, maar ik herinner het me nog goed. Tjonge, wat kan een kind van twee eigenwijs en koppig zijn. Het zou me niet verbazen als menig manager of directeur in opperste frustratie tegen zijn of haar tweejarige vlees en bloed heeft geroepen: ‘Hou op! Je lijkt Van Bokhoven wel!’ Waarop de andere ouder van het kind verbaasd kijkt en vraagt: ‘Van Bokhoven? Wie is dat nou weer?’, en de leidinggevende beschaamd moet erkennen dat het één van zijn of haar medewerkers is.

Lees verder →